توهم تفاهم با دشمن، خروج از مدار بصیرت است

حجت‌الاسلام اشکان صادق‌نژاد، مدیر گروه کشوری شیفتگان حضرت رضا (ع) در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در تبریز، با اشاره به ماهیت ثابت استکبار جهانی در مواجهه با جبهه حق، اظهار داشت: در منطق فقه سیاسی اسلام، دشمنی که بنابر آیه ۱۰ سوره مبارکه توبه «لا یرقبون فیکم الا و لا ذمه» است، پیمان را نه ابزار صلح، بلکه محملی برای نفوذ می‌داند. اصرار بر تداوم تفاهم با چنین موجودی که قرآن او را عدو مبین معرفی کرده، ناشی از عدم درک صحیح از هندسه تقابل حق و باطل است.

وی با انتقاد شدید از رویکردهای انفعالی تصریح کرد: شگفت‌آور است که وقتی دشمن بدعهد، صراحتا خروج خود را از تمامی توافقات اعلام کرده و با وقاحت تمام، میز تفاهم را برهم زده است، برخی در داخل، همچنان بر طبل مذاکره می‌کوبند. در مکتب وحی، این رفتار نه هوشمندی، که نادیده گرفتن عزت ایمانی است. وقتی دشمن، علنا پیوند پیمان را گسسته است، اصرار ما بر پایبندی یک‌طرفه، نه تنها از نظر سیاسی خطاست، بلکه مصداق ذلت‌طلبی و دهن‌کجی به آیه شریفه «و لا تهنوا و لا تحزنوا و انتم الاعلون» است.

مدیر گروه کشوری شیفتگان حضرت رضا (ع) با استناد به نامه ۵۳ نهج‌البلاغه افزود: امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) در عهدنامه مالک اشتر، منشور مواجهه با خصم را چنین ترسیم می‌کنند: «و ان عقدت بینک و بین عدوک عقده... فلا تنقضن عهدک... و لکن الحذر کل الحذر من عدوک بعد صلحه». امام (ع) به صراحت هشدار می‌دهند که حتی پس از پیمان‌نامه، حذر کامل پیشه کنید؛ چرا که دشمن با هدف غافلگیری نزدیک می‌شود. در منطق علوی، خوش‌بینی به پیمان دشمن پس از عهدشکنی او، جاهلیتی شقی است. امام (ع) می‌فرمایند: «و اتهم فی ذلک حسن الظن»؛ یعنی در این جایگاه، باید به خوش‌بینی‌ها سوءظن داشت و با واقع‌بینی انقلابی عمل کرد.

حجت‌الاسلام اشکان صادق‌نژاد، با تبیین ضرورت اعراض مقتدرانه تصریح کرد: دشمن در باتلاق عهدشکنی‌های خود دست و پا می‌زند؛ کسی که با خدا در افتاده، با کاغذ پیمان‌نامه آشتی نمی‌کند. راهکار، بازگشت به عزت انقلابی و تکیه بر قدرت درون‌زاست. همان‌گونه که امیرالمؤمنین (ع) در حکمت ۳۸ نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «لا یزهدنک فی المعروف من لا یشکره لک»، اما در مورد دشمن عنود، باید از موضع اقتدار برخورد کرد، نه انفعال.

وی در پایان خاطرنشان کرد: ما با عبور از گردنه‌های حساس، وارد فصل جدیدی از اقتدار تمدنی شده‌ایم که در آن، بی‌اعتنایی به دشمن عهدشکن خود یک فریضه است. خشم سردمداران استکبار، گواه بر حقانیت مسیر ماست. وعده الهی حق است؛ «فاصبر ان وعد الله حق» و این صبر، نه انفعال، بلکه عین پیشروی به سوی نصرت نهایی است. ما دیگر به دنبال سراب تفاهم با دشمنی که عهد را دریده، نخواهیم دوید؛ چرا که «حسبی الله لا اله الا هو علیه توکلت».